وبلاگ تخصصی مدیریت  - محمدرضا نعمتی

  پست ثابت

هرگز نخواستم کوزه گری باشم ... که در مشرقان ... آب از رهگذران دریغ می داشت ... بر  خاکش می ریخت ... و از آن کوزه ای می پرداخت ... پر از زیبایی و توازن ... اما ! ... تهی از آب ...

مرا شکسته سفالی خوشتر .. که اگر چه کمیش آب باشد و ... هرچند به کوزه ایش نخرند ... اما چون عطش تشنه ای فرو نشاند ... مرا کفایت است......